Łuk

Łuk nie oddaje strzałów. Trzymanie spustu wypuszcza z wylotu lufy promień, który szuka wroga najbliższego temu, na co patrzysz, i wygina się, by go dosięgnąć, parząc wszystkich, na których leży, tak długo, jak na nich pozostaje. Gdy puścisz, zwija się z powrotem, zamiast zniknąć.

To jedyna broń, która nie wymaga precyzyjnego celowania — ale wyginanie ją kosztuje. Promień przeciągnięty ostro za róg zadaje połowę obrażeń prostego, więc Łuk nagradza domykanie kąta zamiast chowania się przed nim. Promień kosztuje cię też ruchliwość, dopóki jest na zewnątrz, a pozostaje na zewnątrz tak długo, jak trwa zwijanie: puszczenie spustu to nie to samo, co pozbycie się go.